فراخوانی ...

انجمن ایرانی تاریخ
سرآغاز حفاظت مدرن نسخه چاپی RSS
  • سرآغاز حفاظت مدرن سرآغاز حفاظت مدرن
    یکشنبه 5 شهریور 1396 ساعت 10:07

    تأسیس «انجمن حمایت از بناهای باستانی- 1877 میلادی» در انگلیس توسط ویلیام موریس بود. قرن نوزدهم، شاهد پیشرفتی جدی در توسعه ی تحقیق و متعاقباً تعریف میراث فرهنگی بود. ویلیام موریس علاوه بر کارهای بزرگ هنری به هنرهای کوچک نیز علاقه مند بود. خود او در رشته صنایع دستی و هنرهای کاربردی فعالیت داشت.


    از ابتدای قرن نوزدهم میلادی جامعه ی جهانی به منظور ایجاد یک سیستم یکپارچه برای حفاظت و جلب حمایت دسته جمعی از ارزش های میراثی، تلاش کرد. این زمان با بروز نگرانی در مورد وضعیت محیط زیست، منظر فرهنگی، میراث طبیعی و موضوع توسعه پایدار هم زمان بود. ریشه های مفهوم جدید حفاظت از میراث فرهنگی نیز بر پایه حمایت از ارزش های موجود با تأکید بر وجدان تاریخی از همین دوران موردتوجه قرار گرفت.

    بر اساس گفتگوهای اساسی بر سر حفاظت در مقابل مرمت، کشورهای مختلف ابتکاراتی در زمینه ی حمایت از میراث فرهنگی مطرح کردند که یکی از این اقدامات، تأسیس «انجمن حمایت از بناهای باستانی- 1877 میلادی» در انگلیس توسط ویلیام موریس بود. قرن نوزدهم، شاهد پیشرفتی جدی در توسعه ی تحقیق و متعاقباً تعریف میراث فرهنگی بود. ویلیام موریس علاوه بر کارهای بزرگ هنری به هنرهای کوچک نیز علاقه مند بود. خود او در رشته صنایع دستی و هنرهای کاربردی فعالیت داشت. او میراث معماری را به شیوه ای گسترده تر نه فقط در مورد بناهای یادمانی، بلکه در خصوص خانه های مسکونی ساده واقع در مناطق تاریخی نیز می دانست. ویرانی های ناشی از جنگ جهانی همگان را نسبت به اهمیت شهرهای تاریخی و حریم آن ها متقاعد کرد. این مسئله در دهه های بعد تکرار شد و در گفتگوهای عمومی و تخصصی بیش ازپیش توسعه یافت و نهایتاً منجر به اتخاذ اقدامات قانونی در خصوص حفاظت شهری شد. در سال 1883 میلادی اولین منشور مرمت در ایتالیا که توسط کامیلوبویتو تدوین شده بود، ارائه گشت. از سال 1899 میلادی به بعد جلسه های هم اندیشی سالانه جهت بررسی مسائل مربوط به حفاظت در کشورهای آلمانی زبان برگزار شد. در سال 1904 میلادی ششمین کنگره بین المللی معماران در مادرید برپا شد و توصیه هایی جهت مرمت آثار معماری یادمانی ارائه داد و بر امر آموزش تأکید کرد. در پایان جنگ جهانی اول، تلفات مالی و جانی و نیز تخریب محوطه های مهم فرهنگی، مسئله لزوم بهبود همکاری های بین المللی را شدت بخشید. ابتدا سازمان «اتفاق ملل» در سال 1919 میلادی جهت حل وفصل مناقشات ایجاد شد و پس ازآن «کمیته بین المللی همکاری فکری» تأسیس و نخستین بار در شهر ژنو تشکیل جلسه داد. توجه به امر حفاظت، یکی از ابتکارات فرهنگی این کمیته بود. در سال 1926 میلادی «دفتر بین المللی موزه ها» با تأکید بر سازمان دهی موزه ها و آثار هنری، راه اندازی جلسه های تخصصی جهانی و تهیه نشریات آموزشی و اطلاع رسانی تشکیل گردید. هدف اصلی این دفتر، ارتقای همکاری های بین المللی، گسترش آگاهی از میراث فرهنگی و احترام به آن، اصلاح قوانین ملی، تدارک اقدامات بین المللی برای حمایت از میراث فرهنگی و استرداد اموالی که به طور غیرقانونی از کشور مبدأ خارج شده اند، بود. در سال 1930 در شهر رم یک اجلاس بین المللی جهت مطالعه ی روش های علمی مرمت آثار هنری تشکیل شد، این کنفرانس پیشنهاد ایجاد شبکه ای از کمیته های ملی برای بهبود ارتباطات و گسترش روش های علمی بررسی آثار هنری، قبل از مرمت آن ها ارائه داد. همچنین پیشنهاد شد که دستورالعمل حفاظت از هنرهای زیبا تهیه شود و خلاصه ای از این دستورالعمل به عنوان یک «مجموعه ضوابط بین المللی» حفاظت در نشریه Mouseion به چاپ رسید. در سال 1931 میلادی در شهر آتن معماران و متخصصان آثار تاریخی برای اولین بار اجلاس بین المللی را سازمان دهی کردند که حاصل آن اصول و معیارهایی برای حفاظت و مرمت آثار هنری و تاریخی بود و نهایتاً این اصول تحت عنوان «منشور آتن» به تصویب رسید. اقدامات این اجلاس در نوامبر سال 1933 در نشریه «سالنامه ی فنون آتن» تحت عنوان «نامه ای از آتن» به چاپ رسید. همچنین همان سال در طی چهارمین اجلاس کنگره ی بین المللی معماران مدرن «سیام» (CIAM -International Congresses of Modern Architecture) که در آتن برگزار شد با همکاری معماران معتبر و شناخته شده جنبش مدرن همچون لوکوربوزیه، سندی با عنوان «منشور مرمت» به عنوان اولین سند معتبر و تدوین شده در خصوص مرمت تهیه گردید.

    نویسنده: ساشا ریاحی مقدم؛ دانش آموخته مرمت و احیای بناها و بافت های تاریخی



    مقاله
    شماره مطلب: 4524
    دفعات دیده شده: 43 | آخرین مشاهده: 3 روز پیش